Ψευδαισθήσεις Αυταπάτες και Ιδανικά που δεν ανταποκρίνονται στην Πραγματικότητα

Υπάρχουν Στιγμές που…

Πιεζόμαστε από αυτά μέσα μας που αισθανόμαστε σαν ιδανικά μας. Σαν αξίες. Σαν αυτά που είναι ή ήταν «τα πολύτιμά μας». Τα βιώματα που μαζέψαμε μια ολόκληρη χρονιά. Αυτά τα βιώματα που πλέον καλούμαστε να τα κάνουμε εμπειρία, μνήμη και αν μη τι άλλο εφόδια για την επόμενη χρονιά που έχουμε ανάγκη να είναι πιο ξεκάθαρη για τον κάθε έναν και την κάθε μία από εμάς.

Η Σύγκρουση

Μερικές Φορές…

Τα ιδανικά μας συγκρούονται με την πραγματικότητα που την ζούμε συγκαταβατικά, γιατί δεν γνωρίζουμε τι είναι αυτό που τα δημιουργεί. Ψάχνουμε για πνευματική καθοδήγηση από την μία και από την άλλη ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις όποιες απογοητεύσεις που απλά μπορεί να προκύπτουν από αυτό που στο τέλος αντιλαμβανόμαστε ως ψευδαίσθηση. Όχι απαραίτητα γιατί έτσι είναι, αλλά γιατί με αυτόν τον τρόπο αναγκαζόμαστε να τις αποδεχθούμε. Ως ψευδαισθήσεις που προκαλούνται από τις όποιες ματαιώσεις συναντάμε στο δρόμο μας.

Δυσκολευόμαστε να διαχωρίσουμε τις φαντασιώσεις μας από τις προσδοκίες των άλλων για εμάς και η ανάγκη μας για ελευθερία και ανεξαρτησία μέσα στις σχέσεις μας, δημιουργεί εντάσεις πόθους ή πιο απλά συγκρούσεις της ανάγκης μας για αυθεντικότητα με τις επίκτητες προσδοκίες που έχουμε, χωρίς όμως να γνωρίζουμε την πηγή τους.

Η συναισθηματική ασφάλεια αρχίζει να γίνεται ένα άπιαστο όνειρο μέσα στο οποίο θα βρεις την αίσθηση αστάθειας που προκύπτει από την έλλειψη σύνδεσης μέσα στην οικογένεια και τους διαπροσωπικούς δεσμούς. Μια έννοια που και αυτή αρχίζει να φθίνει στις αντιλήψεις μας.

Η πίεση για ανταπόκριση στις προσωπικές ή τις κοινωνικές ευθύνες, αρχίζει να λειτουργεί εις βάρος των εσωτερικών μας επιθυμιών και μετά από λίγο, γινόμαστε οι εσωτερικοί κριτές του εαυτού μας καθώς μας επιβάλουμε την σοβαρότητα και την πειθαρχεία που καταλήγει να καταργήσει την όποια αίσθηση ελευθερίας και αυθεντικής αυτοέκφρασης θα μπορούσαμε να έχουμε για να μπορούμε να δίνουμε στην ύπαρξή μας το δικό μας νόημα.

Έτσι, τα παραδοσιακά πρότυπα γίνονται το αντικείμενο της επανάστασής μας, προσδίδοντας νόημα σε μια καινοτομία που καταλήγει κενή.

Η Συμφιλίωση

Σαν αντίμετρο στις προηγούμενες «συγκρούσεις»…

Αρχίζουμε να διερευνούμε τον προορισμό μας μέσα από την επαγγελματική μας κατεύθυνση. Εστιάζουμε στην δράση και την ενέργειά μας στην κοινωνικοποιημένη μας πορεία μέσα στην οποία ενσωματώνουμε την επιτηδευμένη πνευματική μας φύση αφού έτσι μπορούμε να μετουσιώσουμε την πνευματικότητα σε δημιουργικότητα και την δημιουργικότητα σε πνευματικότητα, χωρίς πάντα να αντιλαμβανόμαστε ότι το κάνουμε.

Και αυτό γίνεται το καταφύγιό μας.

Γίνεται ο τρόπος μας να συνδεόμαστε με τους άλλους που μπορούν να μας καθρεφτίσουν και να μας επιστρέψουν μερικά από τα κομμάτια αισιοδοξίας που εμείς έχουμε μέσα μας για να μπορούμε μέσα από αυτά να βρίσκουμε κομμάτια σύνδεσης με τον εαυτό μας.

Με τις Ανάγκες που έχουμε μέσα μας.

Η Ανάγκη

Με την Ανάγκη για Νόημα και Σκοπό. Με την ανάγκη να αφήσουμε το αποτύπωμά μας στον κόσμο, μέσα από επαγγελματικές φιλοδοξίες, ανώτερη μάθηση και φιλοσοφικές αναζητήσεις.

Εκεί όμως, είναι πολύ πιθανό να συναντήσουμε το αποπροσανατολισμένο εγώ μας. Την αμφιθυμία και την αμφιβολία του αν οι επιλογές μας είναι σωστές. Την ανάγκη για ξεκαθάρισμα τι είναι αληθινά σημαντικό και τι αποτελεί ψευδαίσθηση και αυταπάτη για εμάς.

Την ανάγκη για ελευθερία μέσα στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, που όμως δεν περιορίζεται από τις κοινωνικές πιέσεις που μπορεί να δεχόμαστε. Την ανάγκη για βαθιά προσωπική σύνδεση μέσα από την αυτοέκφραση και την αίσθηση του «είμαι ελεύθερος/η να ανήκω» όπως μπορώ και θέλω εγώ.

Την ανάγκη για συναισθηματική σταθερότητα και την αίσθηση ασφάλειας που η οικογένεια θα μπορούσε να παρέχει αν «έκανε στην άκρη» τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες που έρχονται από το παρελθόν.

Την Ανάγκη εξέλιξης όχι της πνευματικής μας φύσης, αλλά της ενθύμησης αυτής, που θα μπορούσε να μας βοηθήσει να ξανά βρούμε την έννοια της ψυχικής μας ταυτότητας που θα μας υποδείκνυε τα ανώτερα πνευματικά μας ιδανικά.

Την ανάγκη να βγούμε από την εξιδανίκευση και να δούμε όλα τα παραπάνω, όσο το δυνατό περισσότερο πραγματιστικά, πέρα από το φιλοσοφικό πεδίο μέσα στο οποίο μπορεί να εκφραστεί η ψυχή μας.

Επιστροφή στις προκλήσεις της πραγματικότητας

Την ανάγκη να κοιτάξουμε κατάματα τις προκλήσεις της πραγματικότητας.

Γιατί, μπορεί αυτό που αφήνουμε πίσω μας, μέσα μας, στο τώρα, να έχουμε την αίσθηση ότι θα παραμείνει εκεί. Πίσω μας. Όμως στην πραγματική ζωή, αυτό που είναι πίσω μας, είναι ταυτόχρονα και μπροστά μας. Το μόνο που μπορούμε να αλλάξουμε είναι το πως το κοιτάμε και τελικά τι βλέπουμε σε αυτό.

Οι προκλήσεις της επαγγελματικής μας καθιέρωσης θα είναι εκεί πάντα μπροστά μας να μας καλούν να τις αποδεχθούμε και να τις δούμε ακόμα πιο ξεκάθαρα.

Η αναζήτηση νοήματος στην δουλειά μας και γενικότερα στην καθημερινότητά μας, μπορεί να χάνεται μέσα στην έννοια του ανήκειν σε ένα σύστημα που μας θέλει ως λειτουργικό και αξιοποιήσιμο μέρος του, όμως θα ξανά εμφανιστεί μπροστά μας. Τόσες φορές, όσες χρειαζόμαστε για να ξεκαθαρίσουμε αυτό το νόημα που μπορεί να μας δίνει κίνητρο.

Η ανάγκη να συνδεθούμε συναισθηματικά με όλους τους σημαντικούς άλλους και να διατηρήσουμε αυτές τις σχέσεις ζωντανές θα υπάρχει πάντα μπροστά μας σαν επιθυμία.

Η αυτοεξαπάτηση θα μας «κλείνει» πάντα το μάτι.

Ο γρίφος της πραγματικής έννοιας της Αγάπης θα ταλανίζει το μυαλό μας μέχρι απλά να το «κάνουμε στην άκρη» για να μπορέσουμε να βρούμε την λύση μέσα στην καρδιά μας.

Η προσωπική μας εξέλιξη θα είναι πάντα συνυφασμένη με την πνευματική και μέσα από αυτόν τον δεσμό θα προκύπτει η αίσθηση της ταυτότητάς και της αυτοπεποίθησής μας.

Το ξαφνικό και το απρόβλεπτο θα περνάει προς το μέρος μας μέσω «μυστικών» ή κρυφών δυναμικών που δεν γνωρίζουμε την ύπαρξή τους.

Και τελικά…

Οι βαθιές ψυχολογικές αλλαγές μέσα από δυσκολοθώρητες καταστάσεις και αποκαλύψεις θα έρχονται συνέχεια να μας θυμίζουν να αναδιαμορφώνουμε ή να επαναπροσδιορίζουμε συνέχεια την κοσμοθεωρία μας.

Μία Κοσμοθεωρία…

Που δεν μπορεί να ιδωθεί ξέχωρα από τις Αρχές και τους Νόμους των Συστημάτων. Από τις ίδιες αρχές και τους ίδιους νόμους που διέπουν την Συστημική Αναπαράσταση.

Ως θεραπευτική μέθοδος η…

Συστημική Αναπαράσταση

Βασίζεται στην ιδέα ότι κάθε άνθρωπος είναι μέρος ενός μεγαλύτερου συστήματος (οικογενειακό, σχεσιακό, εργασιακό, κοινωνικό, οργανικό κλπ). Μέσα σε αυτό το σύστημα υπάρχουν κρυμμένες δυναμικές που επηρεάζουν τη ζωή του, την αντίληψή του, τον τρόπο που αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του, τις επιλογές και τις σχέσεις του συχνά χωρίς να το αντιλαμβάνεται συνειδητά.

Στην πράξη, μπορεί να γίνει σε ατομικό αλλά και σε ομαδικό επίπεδο. Μέσα στην ομάδα, τα μέλη της μπορούν να μπουν στην διαδικασία να εκπροσωπήσουν ρόλους που σχετίζονται με το αίτημα ενός ατόμου (π.χ., οικογενειακά μέλη, συναισθήματα, συμβολικές έννοιες). Αυτό δίνει την δυνατότητα στο άτομο να δει «από έξω» τις δυναμικές που διέπουν τον ψυχισμό του και τις σχέσεις του. Έτσι οι ασυνείδητες επιρροές που μπορεί να αφορούν στις εσωτερικές συγκρούσεις, στις συναισθηματικές ανάγκες και σε ότι άλλο στην παρούσα φάση μπορεί να δυσκολεύει το άτομο, μπορούν να γίνουν συνειδητές, επιτρέποντας την μετουσίωση των δυσκολιών, την θεραπεία τραυμάτων και την διαχείριση καταστάσεων με περισσότερο λειτουργικό τρόπο.

Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείς να δεις το Επόμενο

Βιωματικό Εργαστήριο

Συστημικής Αναπαράστασης

https://www.kanariskaralis.com/events

Κανάρης Κάραλης, Ψυχολόγος

Αναγνωρισμένος Συστημικός Αναπαραστάτης Ε.Ι.Σ.Α.® (DGfS)

Συντονιστής Ομάδων Συστημικής Αναπαράστασης