Άρθρα

Όταν φοβάσαι να δείξεις ποιος είσαι για να μη χάσεις την ασφάλειά σου, αρχίζεις να απομακρύνεσαι από τον εαυτό σου. Η αλήθεια όμως μπορεί να γίνει η πιο σταθερή μορφή ασφάλειας...

Συναισθήματα, πεποιθήσεις, μοτίβα, ρόλοι, ενοχές που δεν μας αναλογούν και γενικότερα εσωτερικευμένες καταστάσεις που στην πραγματικότητα δεν συνάδουν με την ζωή που επιθυμούμε να ζήσουμε, στέκονται ως ασυνείδητα εμπόδια στον δρόμο μας. Με την Συστημική Αναπαράσταση μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε και να τα αφήσουμε..

Η Ημέρα της Μητέρας γίνεται αφορμή για μια ουσιαστική ενδοσκόπηση: να αναγνωρίσουμε την πρώτη μας σχέση, να δούμε τη μητέρα ως άνθρωπο, με φως και σκιά, και να κατανοήσουμε πώς η παρουσία της, ή η απουσία της, συνεχίζει να ζει...

Η σύγκρουση μεταξύ της επιθυμίας για δράση και των περιορισμών του παρελθόντος καθορίζει τις επιλογές μας. Μέσα από τη Συστημική Αναπαράσταση, μπορούμε να αναγνωρίσουμε τα εμπόδια και να ανοίξουμε τον δρόμο…

Πως με την βοήθεια της Συστημικής Αναπαράστασης μπορούμε να βρούμε την Ισορροπία ανάμεσα στην ανάγκη για ασφάλεια και την αίσθηση της Ελευθερίας

Τελειομανία…

Τι είναι τελικά αυτό το χαρακτηριστικό που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των συζητήσεων;

Είναι ένα θετικό χαρακτηριστικό που μπορεί να έχει κάποιος, ή μήπως ανήκει στα αρνητικά;

Σίγουρα έχοντας το συνθετικό "μανία" δεν μπορεί να είναι θετικό, θα πουν οι περισσότεροι.

 Ίσως και να είναι έτσι.

Ας διερευνήσουμε τη λέξη από την αρχή.

 ΤΕΛΕΙΟ.

Υπάρχουν φορές που χανόμαστε ανάμεσα στην λογική και την διαίσθησή μας.

 Ακολουθάμε σκέψεις βασισμένες στην φαντασίωση και τον ιδεαλισμό και ταυτόχρονα παλεύουμε να προσεγγίσουμε τα πράγματα αναλυτικά και γειωμένα.

 Αναζητάμε τον σκοπό μας μέσα από...

Πολλές φορές νομίζουμε πως η εσωτερική μας φωνή είναι δική μας. Κι όμως, μπορεί να είναι λόγια άλλων, βιώματα προηγούμενων γενιών, ή παλιές προσδοκίες που συνεχίζουν να καθορίζουν το σήμερα...

Η πραγματική ελευθερία έρχεται μέσα από την ενεργητική αποδοχή του παρελθόντος μας, όχι ως μια παθητική συμφωνία με ό,τι συνέβη, αλλά ως μια συνειδητή αναγνώριση όλων των εμπειριών μας – θετικών και αρνητικών. Αυτή η αποδοχή απελευθερώνει την ψυχική ενέργεια που...

Οι γονείς μας… άλλοτε οι παρωπίδες μας, περιορίζοντας άθελά τους το βλέμμα μας, κι άλλοτε η ίδια η πύλη προς τη ζωή. Οι πρώτοι μας καθρέφτες, οι σιωπηλοί οδηγοί σε μια αχαρτογράφητη πορεία. Η πολυπλοκότητα της γονεϊκής επιρροής, άλλοτε φανερή κι άλλοτε κρυμμένη στα βάθη της ψυχής μας, συχνά μας καλεί να σκάψουμε βαθιά για να ανακαλύψουμε τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας. Μια δύναμη που, τελικά, πηγάζει από αυτούς τους ίδιους...

Τα μυστικά που κρατάμε από τον ίδιο μας τον εαυτό γίνονται το βάρος που μας τραυματίζει για όσο δεν μπορούμε να βρούμε τον τρόπο να προστατέψουμε τους εαυτούς μας από αυτά…

Πόσες φορές έχεις νοιώσει να προδίδεις τα συναισθήματά σου κρύβοντας την αλήθεια σου για να μην πληγώσεις τους άλλους ή για να έχεις την αποδοχή τους;

Πόσες φορές δεν έχεις πληγωθεί εσύ από αυτό;

Και τελικά με ποιο τρόπο σχετίζεσαι με τους άλλους;

Με ποιον τρόπο σχετίζεσαι με τον ίδιο σου τον εαυτό;

Έχεις σκεφτεί τις πραγματικές συνέπειες των αυθαίρετων τιτλοδοτήσεων που δίνονται στα παιδιά; Οι χαρακτηρισμοί «Βασιλιά μου…» ή «Πριγκίπισσά μου…» μπορούν να διαμορφώσουν την αυτοεκτίμησή τους και να επηρεάσουν την ανάπτυξη του προσωπικού τους εγώ. Το Βάρος αυτών των προσδοκιών και η επίδραση που έχουν στην αυτοαντίληψη αλλά και στις μελλοντικές επιλογές που ένα παιδί μπορεί να κάνει μεγαλώνοντας, είναι κάτι που από μόνο του δημιουργεί… τροφή για σκέψη… σε αυτόν ή σε αυτήν που παλεύει να αποποιηθεί την γονεοποίηση χωρίς να ξέρει από που προήλθε!

Τα Χριστούγεννα -κάθε χρόνο και νωρίτερα- στολίζουμε σπίτια, μαγαζιά και δρόμους σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Στην Ελλάδα αρκετοί αναβιώνουν το παλαιότερο έθιμο στολίζοντας ένα καραβάκι, πρέπει να παραδεχτούμε όμως ότι το δέντρο των Χριστουγέννων

Το λάθος δεν είναι αποτυχία, αλλά μήνυμα που αποκαλύπτει βαθύτερα μοτίβα και πεποιθήσεις που μας κρατούν πίσω. Κοιτάζοντας με κατανόηση, μπορούμε να το μετατρέψουμε σε ευκαιρία αυτογνωσίας και αλλαγής...

Η Γιορτή του Πατέρα γίνεται μια σιωπηλή πρόσκληση για αναστοχασμό: να αναγνωρίσουμε τον θεμελιώδη πυλώνα της οικογένειας, να δούμε τον πατέρα πέρα από τον ρόλο, με τις δικές του σιωπηλές μάχες και την μοναδική του δύναμη...

Πως το άυλο, ψυχικό χρέος προς το σύστημά μας, μπορεί να μεταφραστεί, να αντανακλαστεί ή ακόμα και να «δημιουργήσει» συγκεκριμένα οικονομικά προβλήματα και χρέη στη ζωή ενός ατόμου; Πώς η μέθοδος της Συστημικής Αναπαράστασης μπορεί να βοηθήσει στην αποκάλυψη και την απελευθέρωση από αυτούς τους δεσμούς, επιτρέποντας μια πιο υγιή και αυτόνομη οικονομική πορεία;

Υπάρχουν Στιγμές που…

Πιεζόμαστε από αυτά μέσα μας που αισθανόμαστε σαν ιδανικά μας. Σαν αξίες. Σαν αυτά που είναι ή ήταν «τα πολύτιμά μας». Τα βιώματα...

Η ίση ημέρα που παραδίδεται στην ίση νύχτα, μπορεί να παραπέμπει στην ισορροπία μεταξύ φωτός και σκότους. Μπορεί να συμβολίζει την τέλεια ισορροπία ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Την ισορροπία αυτού που έχουμε μπροστά μας και αυτού που έχουμε πίσω μας, τώρα εδώ, στο παρόν μας. Σε αυτήν την στιγμή που μπορεί να μας θυμίσει την ανάγκη...

Η όλο και μεγαλύτερη κενότητα που απορρέει από την όλο και μεγαλύτερη έλλειψη συναισθηματικών δεσμών οδηγεί στην αυτογνωσία?

Μία Αληθινή Ιστορία!

Εμπνευσμένη από φανταστικά γεγονότα!